Ik ben jarig vandaag!, nou ja…….

Ik ben jarig vandaag!!

Jarig

Nou ja, om precies te zijn mijn herseninfarct is jarig vandaag en hij/zij/het is 17 jaar oud geworden.

Vandaag dus even geen blog over fotografie, leuke fotografieklussen of iets daaromtrent, maar ik wil schrijven over die ene seconde die mijn leven in tweeën gebroken heeft. Mijn leven bestaat namelijk uit een voor en na moment.

Voor 10 november 1998 deed ik van alles en nog wat zonder er bij na te denken. Ik studeerde voor mijn SPD, zat in mijn examentijd en volgens de planning had ik half december examen moeten doen. Ik had een leuke baan voor 40 uur in de week, had vrienden, veel huisdieren, sportte en was tevreden maar besefte dat zelf eigenlijk niet.

Na 10 november 1998 heb ik een gevecht geleverd waar ik zelf nog versteld van sta, iets wat niet mogelijk geweest zonder Hulp. Ik ben in één seconde van een 33-jarige vrouw naar een 70-jarige vrouw gegaan. Het was 18.40 uur. Ik was thuisgekomen uit mijn werk, had een potje gekookt en stond op punt van opscheppen. Toen hoorde ik een harde KNAK in mijn hoofd en binnen één seconde was mijn gezichtsveld gehalveerd. Ik wist dat dit niet goed was. Ik belde mijn broer en toen hij bij me kwam, was links het leven uit mijn lichaam geslopen. Ik kan je vertellen dat dit een hele rare ervaring is. Dat was het begin van mijn tweede leven: mijn oude leven van voor mijn CVA en mijn nieuwe leven van na mijn CVA.

Het meeste wat ik in mijn eerste leven kon, kan ik nu nog. Alleen veel bedachtzamer:

  • Bij elk stapje dat ik zet moet ik nadenken.
  • Spontane acties zijn niet meer gewenst.
  • Dansen, springen, ronddraaien, néé niet doen!
  • Rennen kan zolang ik maar nadenk dat ik aan het rennen ben. Word ik afgeleid (en dat gebeurt o zo makkelijk), dan blijft mijn linkerbeen stijf staan en gebeuren er gekke dingen;
  • Iets dragen in mijn linkerhand?? Kan, maar wel met continu nadenken. Doe ik dat niet, dan ontspannen mijn vingers, hand, pols en valt alles uit mijn handen.
  • Werken met de radio aan?? Kan niet, want dan kan ik me niet concentreren.
  • Werken met stress………lukt niet. Kans is aanwezig dat ik blokkeer en echt niet meer weet wat ik aan het doen ben.
  • Ben stapel op muziek, ga graag naar concerten, maar weinig mensen weten dat ik dan gemiddeld twee dagen nodig heb om te herstellen
  • ’s Morgens douchen, daarna naar je afspraak?? Na het douchen, aankleden moet ik uitrusten en herstellen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan met (kleine) dingen die veranderd zijn in mijn leven.

Deze tekening is gemaakt door mijn nichtje: Janneke Haverkamp © Janneke Haverkamp

Deze tekening is gemaakt door mijn nichtje: Janneke Haverkamp
© Janneke Haverkamp

Zou ik de keuze kunnen maken om terug te gaan naar de tijd voor mijn tweede leven?? Dan zou ik zonder na te denken zeggen van NEEEEEE, alsjeblieft niet. Weet je waarom?? Ik geniet nu van alle kleine dingen, ik waardeer wat ik heb nu vele malen meer dan in mijn eerste leven. Elk voorjaar moet ik huilen als ik weer de kleine eendjes in de sloot zie, ik zie het gras groener worden na een koude winter. De bloemetjes van elk seizoen kunnen me ontroeren.

Ik heb mensen om me heen die ècht om me geven. Die me steunen, die me helpen maar ook die me terugroepen als ik te vaak over mijn grenzen ga.

Ik geloof niet dat er iemand met meer trots haar diploma Vakfotografie in ontvangst genomen heeft dan ik!! En…………om met een CVA te leren leven heb ik onwijs veel steun en hulp gehad van de CVA-vereniging. Wie had kunnen weten dat ik juist daar mijn liefde van mijn leven zou ontmoeten. De man met wie ik al krap drie jaar zielsgelukkig ben.

Kortom ik moet leven met beperkingen, maar heb er ook zoveel zegeningen uit ontvangen dat ik nu alleen maar kan zeggen: ik ben gelukkig met mijn leven, vier de verjaardag van mijn CVA en zal vanavond een toost uitbrengen op het leven.

Tot een volgende keer!!!

Petra

 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *